وبلاگ سعید زبردست

سلام

مطلب امروز در مورد ویرایشگرهای متن Vim و Vi می باشد. در این مطلب ابتدا به معرفی این دو ویرایشگر پرداخته ام و سپس راهنمای استفاده از آنها را ارائه کرده ام.
البته مطلب امروز فقط راهنمای شروع به کار با این دو ویرایشگر می باشد و فقط دستورات پایه ای و اصلی آنها آورده شده اند. برای مشاهده دستورات بیشتر می توانید به لینک هایی که در آخر همین مطلب هستند مراجعه نمایید.
امیدوارم که این مطلب برای شما مفید باشد.

ویرایشگر Vi

Vi  ویرایشگر متن است که اولین بار توسط بیل جوی در سال ۱۹۷۶ با زبان C برای نسخه های اولیه BSD  ها نوشته شد. ویرایشگر های دیگری نیز در سال های بعد بر اساس vi  منتشر شدند که اکثر آنها متن باز و آزاد می باشند، مانند nvi و vim. برنامه های کامپیوتری بسیاری مانند eclipse , IntelliJ IDEA, NetBeans و حتی فایرفاکس و مایکروسافت ورد قابلیت استفاده از Vi شبیه سازی شده را در دل خود دارند.

ویرایشگر Vim

Vim  نسخه توسعه یافته Vi  می باشد. مهم ترین ویژگی هایی Vim عبارتند از تکمیل کردن (completion)، مقایسه و ترکیب فایل ها، راهنمای جامع داخلی، عبارات منظم (regular expressions) توسعه یافته، ویرایش فایل های فشرده و آرشیوی gzip,  bzip2 , zip  و tar، دسترسی و ویرایش فایل ها از طریق پروتکل های SSH, FTP, HTTP، غلطیابی (spell checking) و …

نصب

ویرایشگر vi به صورت پیش فرض بر روی سیستم شما نصب می باشد. برای نصب vim با توجه به توزیع لینوکس خود از دستور مربوطه در زیر استفاده نمایید:

توزیع Arch:

# pacman -S vim

توزیع دبیان و اوبونتو:

$ sudo aptitude install vim

نوزیع فدورا، ردهت و CentOS:

# yum install vim-X11 vim-common vim-enhanced vim-minimal

توزیع جنتو:

# emerge vim

حالت ها (Modes)

منظور از حالت، وضعیت پاسخ گویی برنامه به درخواست شماست. به عنوان مثال در یک فشردن دکمه j کاراکتر j را تایپ می کند و در حالت دیگر مکان نما (cursor یا اعلان) را به خط زیر می برد.

سه حالت اول در Vim  و vi موجود می باشند ولی حالت چهارم فقط در Vim وجود دارد:

1. حالت Insert: حالتی که در آن متن را تایپ و ویرایش می کنید
2. حالت Command: حالت صدور فرمان که همان حالت معمولی (Normal) است
3. حالت Ex یا Command line:  که همان حالت معروف “:” است که دستورات را در این حالت وارد می کنند.
4. حالت Visual:  که فقط در Vim موجود است و برای highlight کردن و انتخاب کردن متن استفاده می شود.

شروع  به کار با Vim

با استفاده از دستور vim یک فایل را باز کنید:

$ vim file

• (ورود با حالت Command) با استفاده از دکمه های l, k, j, h   مکان نما را به محل مورد نظر ببرید. لیست دکمه های بیشتر برای حرکت مکان نما در ادامه آمده است.
• دکمه i را برای ورود به حالت Insert کنید (ورود به حالت Insert). البته برای ورود به حالت Insert می توانید از دکمه های دیگری نیز استفاده کنید که لیست آنها در ادامه آمده است.
• متن مورد نظر را وارد کنید. دکمه Esc را برای خروج از حالت  Insert و ورود به حالت Command بزنید (ورود به حالت Command).
• برای خروج از فایل، دکمه “:” را بزنید تا به حالت Command line بروید و سپس یکی از دستورات را وارد کنید:
• • wq ابتدا فایل را ذخیره می کند و بعد خروج از برنامه
  • w برای ذخیره تغییرات
  • !q

    برای خروج از فایل بدون ذخیره فایل و تغییرات

  • qa برای بستن همه فایل های باز

شما با موفقیت یک فایل را توسط Vim ویرایش کردید

جدول دکمه های حرکت مکان نما

جدول زیر برخی از مهم ترین دستورات برای حرکت مکان نما را نمایش می دهد:

دکمه	عملکرد
h/j/k/l	حرکت مکان نما به راست/بالا/پایین/چپ
فاصله (spacebar)	حرکت مکان نما به اندازه یک فاصله
-/+	بردن مکان نما به اول خط قبلی/بعدی
Ctrl+d	اسکرول کردن به پایین صفحه به اندازه نیم صفحه
Ctrl+u	اسکرول کردن به بالای صفحه به اندازه نیم صفحه
Ctrl+f	اسکرول کردن به صفحه بعد
Ctrl+b	اسکرول کردن به صفحه قبل
M	بردن مکان نما به وسط صفحه
H	بردن مکان نما به اول صفحه
L	بردن مکان نما به آخر صفحه
W w 5W	حرکت مکان نما به اول کلمه بعدی (جدا شده با خط فاصله) حرکت مکان نما به اول کلمه بعدی (جدا شده با خط فاصله، نقطه، / و …) حرکت مکان نما به اول کلمه پنجم بعدی
B b 5b	حرکت مکان نما به اول کلمه قبلی (جدا شده با خط فاصله) حرکت مکان نما به اول کلمه قبلی (جدا شده با خط فاصله، نقطه، / و …) حرکت مکان نما به اول کلمه پنجم قبلی
e 5e	بردن مکان نما به آخرین کاراکتر کلمه (یا کلمه بعدی) بردن مکان نما به آخرین کاراکتر پنجمین کلمه بعدی
۰ (صفر)	بردن مکان نما به اولین کاراکتر خط فعلی
$	بردن مکان نما به آخرین کاراکتر خط فعلی
(	بردن مکان نما به اولین کاراکتر خط فعلی
)	بردن مکان نما به اولین کاراکتر خط فعلی
G 12G	بردن مکان نما به آخر فایل بردن مکان نما به خط ۱۲
%	بردن مکان نما به کروشه (bracket) ابتدایی و انتهایی فعلی (مکان نما را به داخل یک دسته از {}, [] و یا () ببرید و با استفاده از %  به کروشه ابتدایی و انتهایی بروید)
‘.	بردن مکان نما آخرین محل تغییر داده شده
ma	علامت گزاری محل فعلی مکان نما به عنوان a
‘a	رفتن به محل علامت گزاری شده به a
‘A	رفتن به محل علامت گزاری شده با a در کلیه فایل های که در بافر هستن. علامکت گزاری شده با mA
]’	بردن مکان نما به محل علامت گزاری شده بعدی
['	بردن مکان نما به محل علامت گزاری شده قبلی
ZZ	تغییرات را ذخیره و فایل را می بندد. معادل wq در حالت Command line است.

جدول دستورات در حالت Command

جدول زیر برخی از مهم ترین دستورات حالت Command را نمایش می دهد:

دستور	عملکرد
i	رفتن به حالت Insert در محل مکان نما
a	رفتن به حالت Insert در محل بعد از مکان نما
A	رفتن به حالت Insert در آخر خط فعلی
Esc	خروج از حالت Insert
u	رفتن به یک مرحله قبل تر تغییرات (undo)
U	برگرداندن تمامی تغییرات صورت گرفته بر روی خط فعلی
Ctrl+r	بر عکس u عمل می کند. یعنی به جای undo کردن، redo می کند
o	ایجاد یک خط جدید بعد از خط فعلی و رفتن به حالت Insert
dd 3dd	پاک کردن خط فعلی پاک کردن ۳ خط
D	پاک کردن محتویات خط فعلی از محل مکان نما تا آخر
C	پاک کردن محتویات خط فعلی و رفتن به حالت Insert برای ورود اطلاعات
dw 4dw d0 d$	پاک کردن یک کلمه پاک کردن ۴ کلمه پاک کردن متن از ابتدای خط تا محل فعلی مکان نما پاک کردن متن از محل فعلی مکان نما تا انتهای فایل (مانند D)
cw	پاک کردن کلمه فعلی و رفتن به حالت Insert
x	پاک کردن کاراکتر فعلی
X	پاک کردن کاراکتر قبلی
r	برای جایگزین کردن یک کاراکتر استفاده می شود. بعد از زدن r، هر کاراکتری که وارد شود جایگزین کاراکتر فعلی می شود.
R	رفتن به حالت Insert با این ویژگی که هر کاراکتری که وارد شود، جایگزین کاراکتر فعلی می شود (overwrite).
s	پاک کردن کردن کاراکتر فعلی و رفتن به حالت Insert
S	پاک کردن خط فعلی و رفتن به حالت Insert
~	عوض حالت کاراکتر فعلی (کوچک و بزرگ کردن کاراکتر فعلی)
Ctrl+a	افزایش عدد فعلی کاراکتر (مثلا اگر کاراکتر فعلی متن عدد ۱۰۲ باشد، با این دستور، عدد در متن به ۱۰۳ افزایش می یابد)
Ctrl+x	کاهش عدد فعلی کاراکتر (مثلا اگر کاراکتر فعلی متن عدد ۱۰۲ باشد، با این دستور، عدد در متن به ۱۰۱ کاهش می یابد)
/search_string	جستجوی عبارت search_string در ادامه متن
?search_string	جستجوی عبارت search_string در قبل از محل فعلی مکان نما
n	رفتن به محل بعدی عبارت یافت شده از جستجو
N	رفتن به محل قبلی عبارت یافت شده از جستجو
.	تکرار آخرین دستور اجرا شده

جستجو و جایگزینی (Find and Replace)

جستجو و جایگزینی در حالت Command line اجرا می شود. برای ورود به حالت Command line ابتدا با زدن Esc از حالت Insert به Command بروید و بعد با زدن “:” به Command line بروید.
در زیر چند مثال برای جستجو و جایگزینی آمده است:

دستور	توضیح
:%s/fff/rrrrr/	جستجو برای fff  و جایگزینی اولین یافته در هر خط با rrrrr
:%s/fff/rrrrr/g	جستجو برای fff  و جایگزینی تمامی یافته ها در هر خط با rrrrr
:%s/fff/rrrrr/gc	جستجو برای fff  و جایگزینی تمامی یافته ها در هر خط با rrrrr. قبل از جایگزینی از شما تاییدیه (confirmation) می خواهد.
:%s/fff/rrrrr/gi	جستجو برای fff  و جایگزینی تمامی یافته ها در هر خط با rrrrr. بدون حساسیت به کوچک یا بزرگ بودن حروف (Case insensitive)
:’a,’bs/fff/rrrrr/gi	جستجو برای fff  و جایگزینی تمامی یافته ها در هر خط با rrrrr در بین خطوطی که با a و b علامت گزاری شده اند. بدون حساسیت به کوچک یا بزرگ بودن حروف (Case insensitive)
:%s/*$/	پاک کردن کاراکتر فاصله از آخر هر خط

چند نکته و دستور

در زیر چند نکته و دستور برای استفاده بهتر از vi و vim ارائه شده است.

1. هر دو این ویرایشگر ها به حروف کوچک و بزرگ حساس می باشند.
2. برای تسلط بیشتر می توانید از دستور vimtutor استفاده کنید. vimtutor مرحله به مرحله استفاده از ویرایشگر را به شما آموزش می دهد.
3. همانطور که پیش تر مشاهده کرده اید، در صورت استفاده از یک عدد قبل از دستور، باعث تکرار یک دستور به تعداد آن عدد می شود. مثلا ۱۷j باعث می شود که ۱۷ خط به پایین بروید.
4. به جای فشردن a یا i برای وارد کردن مطلب می توانید از دکمه Insert استفاده نمایید. این مطلب برای دکمه Delete و فرمان x نیز صادق است.

منابع و لینک های مفید

لینک های انگلیسی

لینک های فارسی

• ویرایشگر VI

موفق باشید

سلام

با توجه به نیاز هایی که در نبود ابزار گرافیکی مناسب برای اتصال به شبکه برای شما ایجاد شود، در این مطلب به نحوه اتصال به شبکه های Dial up ، ADSL ، شبکه محلی LAN و شبکه بی سیم (Wireless) از طریق خط فرمان (ترمینال) می پردازم.

• اتصال به اینترنت Dial up (دایل آپ)

برنامه های مختلفی برای اتصال به اینترنت Dial up از طریق خط فرمان وجود دارد. در این مقاله از دو بسته های pppconfig و wvdial استفاده کرده ایم. (در صورت نیاز این دو بسته را نصب کنید)

نیازمندی های قبل از اتصال

قبل از هر چیز باید مودم خود را نصب کنید. برای راهنمایی نصب مودم به انجمن های فارسی اوبونتو مراجعه کنید.

همچنین شما به نام کاربری، رمز عبور و شما اتصال به اینترنت نیز نیازمندید.

تنظیم اتصال به Dial up توسط pppconfig

دستور زیر را در خط فرمان لینوکس وارد کنید:

# pppconfig

در منو اصلی برنامه گزینه “Create Create a connection” را انتخاب کنید.

در بخش بعدی (Provider Name) نام ISP مورد نظر (یا یک نام دلخواه) را عنوان کنید.

در بخش بعدی که مربوط به تنظیمات DNS است، گزینه “Dynamic Use dynamic DNS” را انتخاب کنید.

در بخش بعد نوع شناسایی را باید انتخاب کنید. در اینجا من گزینه “Chat :Use chat for login/password :Authentication” را انتخاب کرده ام. البته بیشتر ISP در ایران از PAP استفاده می کنند.

مراحل بعدی به نوع انتخاب شما در مرحله قبل بستگی دارد.
مراحل بعدی ساده بوده و مربوط به گزینه های نام کاربری، رمز عبور و … . در صورتی که در ادامه از متوجه مفهوم و درخواست مرحله نشدید، مقدار پیش فرض را انتخاب کرده و ادامه دهید.

• اتصال به اینترنت ADSL

برای اتصال به اینترنت ADSL از دستور pppoeconf یا pppoe-setup استفاده می شود. pppoeconf به صورت پیش فرض در اوبونتو و pppoe-setup به صورت پیش فرض در آرچ وجود دارد. برای اجرایی این دستورات به دسترسی ریشه (root) نیاز دارید.

راه اندازی

دستورات pppoeconf و pppoe-setup به مشخصات یکسانی برای اتصال نیاز دارند:

• کارت شبکه (Ethernet card)
• نام کاربری (username)
• رمز عبور (password)

مراحل pppoeconf در اوبونتو

• تایید کردن کارت شبکه که به صورت اتوماتیک پیدا شده است.
• وارد کردن نام کاربری.
• وارد کردن رمز عبور.
• در صورتی که کانکشن PPPoE مشابهی داشته باشید، در مورد ویرایش آن پیغامی را مشاهده می کنید.
• گزینه “Yes” را انتخاب کنید. این مرحله مربوط به تنظیمات route است.
• گزینه “Yes” را انتخاب کنید. این مرحله مربوط به استفاده از DNS های ISP به صورت پیش فرض است. در صورت انتخاب گزینه “No” باید DNS های را دستی وارد کنید.
• گزینه “Yes” را انتخاب کنید. این مرحله مربوط به Limited MSS است.
• در صورتی که می خواهید به صورت پیش فرض بعد از هر بار boot شدن اتوماتیک این کانکشن وصل شود، گزینه “Yes” را انتخاب کنید.
• در آخر گزینه مربوط به وصل شدن به این کانشکن در این لحظه را می بینید که با انتخاب آن به ADSL وصل می شود.

مراحل pppoe-setup در Arch

• وارد کردن نام کاربری.
• تایید کردن کارت شبکه که به صورت اتوماتیک پیدا شده است.
• گزینه “no” را انتخاب کنید. این مرحله مربوط به تنظیمات demand است.
• فقط Enter بزنید. این مرحله مربوط به استفاده از DNS های ISP به صورت پیش فرض است. در صورت نیاز DNS ها را دستی وارد کنید.
• وارد کردن رمز عبور.
• تکرار کردن رمز عبور.
• عدد ۱ را وارد کنید. این قسمت مربوط به تنظیمات Firewall است. عدد ۱ نشان دهنده فایروال استاندارد است.
• عبارت y را برای تایید کردن تنظیمات وارد کنید.

کنترل دستی کانکشن ها

برای وصل شدن یک کانکشن ADSL دستور زیر را وارد کنید:

# pon dsl-provider

برای قطع کردن یک کانکشن ADSL دستور زیر را وارد کنید:

# poff dsl-provider

* dsl-provider نام اتصال ایجاد شده توسط شماست.

در صورت بروز هر مشکلی، با استفاده از دستور زیر، علت آن را می توانید بیابید:

# plog

• شبکه داخلی LAN

تنظیم آی پی (IP)

در صورتی که شبکه داخلی شما به صورت اتوماتیک آی پی می دهد (منظور همان dhcp است) در این صورت توسط یکی از دستور های زیر آی پی خود را تنظیم کنید:

برای اوبونتو

# dhclient  eth0

برای آرچ لینوکس

# dhcpcd  eth0

*eth0 همان interface مربوط به کارت شبکه شما است.

در صورتی که باید ip، broadcast و netmask را دستی تنظیم کنید از دستور زیر استفاده کنید:

# ifconfig eth0 1.2.3.4  netmask 255.255.255.0 broadcast 11.22.33.44

برای تنظیم دستی gateway می توانید از دستور زیر استفاده کنید:

# ip route add default via 1.2.3.4

یا

# route add default gw 1.2.3.4 eth0

برای فعال و غیر فعال کردن این اتصال از دستورات زیر استفاده کنید:

# ifconfig eth0 up

# ifconfig eth0 down

تنظیمات dns معمولا در فایل زیر ذخیره می شود:

/etc/resolv.conf

برای وارد کردن یک dns به آدرس ۱٫۲٫۳٫۴ خط زیر را به فایل بالا اضافه کنید:

nameserver 1.2.3.4

• اینترنت بی سیم (Wireless)

تنظیمات مربوط به اینترنت بی سیم بسیار شبیه به شبکه داخلی LAN می باشد. در اینجا interface مربوط به کارت بی سیم wlan0 می باشد.

لیست شبکه در دسترس

برای بدست آوردن لیست شبکه های در دسترس از دستور زیر استفاده کنید:

# iwlist wlan0 scan

اتصال به شبکه وایرلس

در صورتی که شبکه بی سیم مورد نظر بدون رمز می باشد از دستور زیر استفاده کنید:

# iwconfig wlan0 essid "MyEssid"

در صورت داشتن رمز WEP hexadecimal از دستور زیر استفاده کنید:

# iwconfig wlan0 essid "MyEssid" key 1234567890

در صورت داشتن رمز WEP ascii از دستور زیر استفاده کنید:

# iwconfig wlan0 essid "MyEssid" key s:asciikey

برای اتصال به شبکه WPA/WPA2 شما باید ابتدا فایل /etc/wpa_supplicant.conf را با توجه به شبکه مورد نظر خود ویرایش کنید و سپس دستور زیر را اجرا کنید:

# wpa_supplicant -B -Dwext -i wlan0 -c /etc/wpa_supplicant.conf

سپس باید مانند شبکه محلی LAN آدرس IP را تنظیم کنید. باید به جای eth0 از wlan0 استفاده کنید.

نرم افزار مکمل wifi-select

شما با استفاده wifi-select می توانید به راحتی به شبکه های بی سیم با رمز گزاری های مختلف وصل شوید. استفاده از آن بسیار راحت می باشد.

برای نصب wifi-select در Arch از دستور زیر استفاده کنید:

# pacman -Sy wifi-select

• توضیحات

* اتصال به اینترنت در لینوکس روش های مختلف و ابزار های گوناگونی دارد. در مطلب بالا، اطالاعات اولیه و عمومی در مورد اتصال به شبکه های مختلف قید شدند. برای اطلاعات بیشتر به موتور های جستجو مراجعه فرمایید!
* دستورات بالا همگی بر روی آرچ لینوکس تست شده اند.
* مرجع دستورات خط فرمان لینوکس ممکن است برای شما مفید باشد.

موفق باشید

سلام

این روزها با اوبونتویی ها و غیر اوبونتویی ها، لینوکسی ها و ویندوزی ها و باقی دوستان در حال آماده شدن برای برپایی جشن اوبونتو ۹.۱۰ در تهران هستیم.

در کنار این فعالیت، دو بخش جدید “نرم افزارهای معادل ویندوز در لینوکس” و “مرجع دستورات خط فرمان لینوکس” را به وبلاگم اضافه کردم. امیدوارم که این دو بخش برای دوستان مفید باشد. در صورتی که انتقاد یا پیشنهادی دارید، لطفا اطلاع دهید تا با نظرات شما، آنها را بهبود بخشم.

شاد باشید

سلام

در مطلب امروز می خواهم به مدیریت چاپگر ها از طریق مرورگر وب بپردازم. منظور از مدیریت چاپگر ها موارد زیر است:

• نصب چاپگر
• تنظیمات چاپگرها
• تنظیمات کارهای چاپگر ها (jobs)
• راه اندازی و مدیریت کلاس های چاپگرها

مقدمه

CUPS (که سابقا مخفف عبارت Common Unix Printing System بود) مجموعه سیستم چاپ متن باز، آزاد و استاندارد توسعه داده شده توسط شرکت اپل برای سیستم عامل مک و سایر سیستم عامل های یونیکس بیس می باشد. اوبونتو نیز از این سیستم برای مدیریت کلیه امور مربوط به چاپ استفاده می کند. به عبارت ساده تر CUPS رابط بین سیستم عامل و چاپگر می باشد.

شروع کار با CUPS

بعد از مطمئن شدن از نصب CUPS بر روی سیستم عامل خود(در خانواده به صورت پیش فرض نصب است)، آدرس https://localhost:631 را در مرورگر وب خود باز کنید.

در این صفحه شما نمای کلی برنامه مدیریت CUPS را مشاهده می فرمایید.

نصب چاپگر

در بعضی از لینوکس ها مانند اوبونتو، بعد از اتصال چاپگر به کامپیوتر، سیستم عامل به صورت اتوماتیک چاپگر را نصب می کند. در صورتی که بعد از اتصال چاپگر، عملیات نصب انجام نشد در بخش مدیریتی CUPS به قسمت Administrator رفته و بر روی Find New Printers کلیک کنید. در این بخش لیست چاپگر های یافت شده که نصب نشده اند، برای شما نمایش داده می شود. برای نصب چاپگر مورد نظر کافیست بر روی دکمه Add This Printer کلیک کنید و در ادامه بخش های مربوط به تنظیمات آن را انجام دهید.

نکته: در مرحله نصب شما به نام کاربری و رمز عبور کاربر ریشه نیاز دارید.

تنظیمات چاپگر ها

تنظیمات چاپگر ها به دو بخش اصلی تقسیم می شوند:

1. تنظیمات اصلی مانند نام چاپگر، محل، درایور، URI و…
2. تنظیمات مربوط به امکانات چاپگر مانند اندازه کاغذ، کیفیت چاپ و…

برای ورود به بخش تنظیمات چاپگر ها بر روی تب Printers کلیک کنید:

همانطور که در تصویر بالا شماره گذاری شده است، برای ورود به بخش تنظیمات اصلی بر روی Modify Printer و برای ورود به بخش تنظیمات امکانات بر روی  Set Printer Options کلیک نمایید.

تنظیمات کارهای چاپگر ها (jobs)

منظور از کارهای چاپگر همان اطلاعاتی است که برای چاپ به چاپگر ارسال می شوند.  با استفاده از این تنظیمات شما می توانید کارها را رد کنید، انتقال دهید و یا باطل کنید.

همانطور که در تصویر شماره گذاری شده است:

1. از Reject Jobs برای رد کردن کارها استفاده کنید.
2. از Move All Jobs برای انتقال تمامی کارها از یک چاپگر به چاپگر دیگر استفاده کنید.
3. از Cancel All Jobs برای باطل کردن تمامی کارها استفاده کنید.

راه اندازی و مدیریت کلاس های چاپگرها (Classes)

مفهوم کلاس های چاپگرها در اینجا همان گروه بندی آنهاست. به عنوان مثال شما می توانید ۳ چاپگر خود را به ترتیب اولویت در یک کلاس قرار بدهید. با اینکار در صورتی که کار فرستاده شده با چاپگر شماره یک به هر دلیلی موفقیت آمیز انجام نشود، این کار به چاپگر دوم منتقل می شود و نیز در صورت بروز مشکل برای چاپگر دوم، این کار به چاپگر سوم منتقل می شود.

برای افزودن یک کلاس در تب Home  بر روی Add Class کلیک کنید:

و در مرحله بعدی

و برای مدیریت کلاس ها بر روی تب Classes کلیک کنید:

بخش پایانی

مطالب بالا فقط کلیات بخش مدیریت CUPS را برای شما نمایش می دادند. با کمی گشت زدن در مرورگر خود می توانید تنظیمات بیشتری را فرا بگیرید.

پی نوشت:

اکانت تویترم غیر فعال شد. اگه فعال نشه به Identi.ca مهاجرت می کنم.

موفق باشید

سلام

امروزه یافتن یکی از مهم ترین هدف های هر فرد است. هم چون بقیه محیط ها، در محیط سیستم عامل نیز این نیاز وجود دارد. در این مقاله به روش های مختلف جستجو و یافتن فایل ها در سیستم عامل گنو/لینوکس از طریق خط فرمان می پردازم.
روش های مختلفی برای یافتن فایل در لینوکس وجود دارد. شما می توانید با توجه به نیاز های خود، سریع ترین روش را مورد استفاده قرار دهید.

۱- دستور locate

دستور locate یکی از سریع ترین راه های یافتن فایل های مختلف در لینوکس است. ساده ترین نوع استفاده از آن را در زیر مشاهده می کنید:

$ locate filename

یا

$ locate "*.html"

یکی از ضعف های این دستور، عدم جستجو در فایل سیستم های مانت شده ویندوز است. به عبارت دیگر این دستور به صورت پیش فرض پارتیشن ویندوزی من را برای یافتن فایل جستجو نمی کند.
در صورت زیاد بودن نتایج جستجو، از پارامتر n دستور locate برای ایجاد محدودیت استفاده نمایید:

$ locate "*.php" -n 10

و نیز می توانید نتایج را با دستورات less یا more ترکیب کنید:

$ locate "*.php" | more

نکته: در هنگام استفاده از locate برای نخستین بار ممکن است با پیغام خطای مروبوط به عدم وجود پایگاه داده مواجه شوید. برای رفع این مشکل از دستور زیر برای بروز کردن پایگاه داده استفاده نمایید:

$ sudo updatedb

۲- دستور find

find یکی از انعطاف پذیرترین  و قوی ترین دستورات برای جستجوی فایل هاست. در زیر ساده ترین ساختار استفاده از دستور find آمده است:

$ find  / -name 'index.php'

دستور بالا تمامی فایل های index.php موجود در پارتیشن ریشه (/) و زیر شاخه های آن را نمایش می دهد.
درصورتی که به خطای اجازه دسترسی در جستجو برخورد کردید، با اضافه کردن ۲>/dev/null آن را نادیده بگیرید. همچنین می توانید با اضافه کردن ۲>errors.txt آن خطا ها را در فایل errors.txt ذخیره نمایید:

$ find  / -name 'index.php' 2>/dev/null
$ find  / -name 'index.php' 2>errors.txt

در ادامه برخی از کاربرد های دستور find را بررسی می کنیم.

$ find /home/saeid -name 'index*'
$ find /home/saeid -iname 'index*'

دستور اول در بالا تمامی فایل هایی را که با عبارت index شروع شده و در دایرکتوری /home/saeid هستند را نمایش می دهد.
دستور دوم، عملکردی مشابه با دستور اول دارد، با این تفاوت در این دستور اندازه حروف (بزرگی و کوچکی) آنها در نظر گرفته نمی شود. یعنی فایل هایی مانند InDex.php یا iNDEX نیز در نتایج دیده می شوند.

$ find -name s*

دستور بالا تمامی فایل ها و دایکتوری هایی را که با حرف s شروع شده و در دایکتوری جاری می باشند را نمایش می دهد.

$ find /home/saeid/Music -name '*.mp3' -size -5000k
$ find / -size +10000k

دستور اول تمامی فایل های mp3 موجود در دایکتوری /home/saeid/Music که کمتر از ۵۰۰۰ کیلوبایت حجم دارند را نمایش می دهد.
دستور دوم تمامی فایل هایی را که بیش از ۱۰۰۰۰ کیلوبایت حجم دارند را نمایش می دهد.

$ find /home/saeid -amin -10 -name '*.php'
$ find /home/saeid -atime -2 -name '*.php'
$ find /home/saeid -mmin -10 -name '*.php'
$ find /home/saeid -mtime -2 -name '*.php'

دستور اول تمامی فایل های php موجود در پوشه خانگی کاربر saeid و زیر شاخه های آن را که در ۱۰ دقیقه اخیر مورد دسترسی قرار گرفته اند را نمایش می دهد.
دستور دوم عملکردی مشابه با دستور اول دارد، با این تفاوت که فایل های مورد دسترسی در ۲ ساعت اخیر را نمایش می دهد.
دستور سوم و چهار عملکردی مشابه با دستور اول و دوم دارند، با این تفاوت که فایل هایی را که در محتوای آنها تغییراتی صورت گرفته است را نمایش می دهند.

$ find / -mount -name 'win*'

دستور بالا تمامی فایل هایی را که با عبارت win شروع شده و در دایرکتوری / بوده و توسط فایل سیستمی مانت (mount) نشده باشند را نمایش می دهد. این دستور زمانی کاربردی تر است که پارتیشن های ویندوزی شما به صورت پیش فرض مانت می شوند و عبارت مورد جستجو (مانند عبارت win) نتایج بسیاری در این پارتیشن ها داشته باشد.

$ find /home/saeid/Music -name 'Metallica*' -and -size +10000k
$ find /home/saeid/Music -size +10000k ! -name "Metallica*"
$ find /home/saeid/Music -name 'Metallica*' -or -size +10000k

عملکرد های شرطی and و or و not دستور find را بسیار انعطاف پذیر می کنند. به عنوان مثال دستور دوم تمامی فایل هایی را که بیش از ۱۰۰۰۰ کیلو بایت حجم داشته و نام آن ها با عبارت Metallica شروع نشده باشد را نمایش می دهد.

گزینه exec یکی از مهمترین ویژگی های دستور find است. با استفاده از این گزینه شما می توانید دستوری را بر روی نتایج جستجو اعمال کنید. نمونه ساده استفاده از این دستور را در زیر مشاهده می کنید:

$ find / - name 'Metallica*' -exec ls -lh {} \;

دستور بالا یک لیست (ls -lh) با جزییات از نتایج جستجو را نمایش می دهد.

۳- دستور whereis

این دستور برای جستجو فایل های اجرایی، منبع و راهنمای یک دستور مورد استفاده قرار می گیرد:

$ wheris nano

۴- دستور which

دستور which برای بدست آوردن آدرس کامل دستور اجرایی مورد استفاده قرار می گیرد. به عنوان مثال خروجی دستور زیر عبارت /usr/bin/nano است.

$ which nano

موفق باشید